Runa

Ja, da har ae altsaa hatt nesten to uke til aa venne mae til mitt nye hjem. Ae tar fortsatt bussen, men ikkje 4 tima om dagen, saa det e greit. I tillegg e det en del folk ae kjenne paa bussen, nokka som gjoer det hyggeligere. Likevel maa ae gaa 30-40 minutta OPPOVERBAKKE i 30-40 grader for aa komme mae hjem fra busstoppe om ettermiddagen. Ettersom uniformen min som regel e gjennomvaat av svette naar ae kommer hjem, passe det godt aa hoppe i svoemmebassenge og kjoele sae ne.

Bussjaafoeren e den samme kver eneste morra, og foerste gang ae saa han blei ae ganske skremt. Han va en SVAER Aafrikaner (= “nederlandsk” eller boer), me snauklipt hode og grettent ansikt. Ae proevde mae paa et forsiktig “goeie more” (go morra), men han svarte ikkje engang. Ikkje at ae va saa veldi overraska, bussjaafoera e en egen rase her, og man vil ikkje komme paa feilsia av dem. Da lar dem dae rett og slett ikkje komme paa.  Saa, nede i gata kom en blind inder paa, og han viste han kor han skulle sitte, og dem begynte aa prate. Hele holdninga hannes forandra sae, han blei plutselig veldig vennlig. Han begynte aa fortelle inderen om at han har begynt aa anlegge hage, og at det hjelpe han til aa koble av fra jobben. Han snakka om forskjellige type rose han skulle plante, og ka som va spesielt me kver av dem, me tjukk Aafrikaner-aksent(som forresten hoeres litt skotsk ut).
Kver eneste dag snakke dem ilag om smaa og store ting, og naar bussen fikk motorstopp her om dagen, kom han me oss ut til den andre bussen, for aa hjelpe.
Saa man skal tydeligvis ikkje skue hunden paa haaran!

Ellers e huset veldig Fint, i den egentlige betydninga av ordet. Alt e utrulig reint og ryddig, uansett ka du gjoer paa kjoekkene forventes det at du toerke over benkan me kopptua etterpaa. Senga skal reies opp, og ingenting faar ligge rundt og slenge. Det e faktisk ganske greit naar man e vant til det, men ae e ikkje helt vant til det enda, nokka som foere til en del reprimada, primaert fra hushjelpa. Vertsfaren min jobbe utrulig mye, og e som regel ikkje hjemme foer ni. Den her uka e han i india. Det etterlate mae, hushjelpa og Lerato, ei anna jenta som bor her saa ho kan gaa paa universitetet. Ae trur vertsfaren min e onkelen hennes, eller nokka. Uansett, hushjelpa snakke ikkje engelsk, men det hindre ho ikkje i aa ha sine meninge om mae, eller aa uttrykke dem! Ho rope til mae nesten kver gang ho ser mae, paa SeSotho. Enten har ae ikkje pussa skoan mine, eller ae har gloemt aa ta ut soepla(her e det lett aa vite ka ho mene; ho bare dytte soeppleboetta i ansikte paa mae mens ho rope og skrik), eller ho syns ae spis for mye broed…

Paa mandag dro ae til ei venninna etter skolen, saa ae ringte “vertssoestra” mi for aa si fra. OK, det va greit. Saa ringte ho mae kl 7 og bare “kor du e?” og ae sa at ae va hos venninna mi, som tidligere nevnt, men at ae kom hjem kl 9. Saa ringte ho Mosa, dattera til vertsfaren min og sa at ae ikkje va hjemme og at ho ikkje visste kor ae va. Vel. Ho ringte mae og det blei masse styr, og naar ae kom hjem…! tydeligvis hadde vertsoestra mi paa mystisk vis trudd at 9 betydde 7, saa da va det drama. Hushjelpa delte sine synspunkta paa at ae kom hjem “seint”, og ae kunne jo ikkje forklare ho ka som hadde skjedd.
Heldigvis e ho i Lesotho den her uka, men ho kommer hjem idag. Ae maa bare laere mae aa snappe tilbake paa SeSotho fort som fy.